भक्ती संगीत
मला आठवतं, पुण्यात शिकत असतांना चितळे, रानडे, कुलकर्णी, बापट या मित्रांच्या गप्पात सहसा बोलायचा चान्स मिळायचाच नाहीं. कारण त्यांच्या पुण्यातील बऱ्याच गोष्टी रीलेटच व्हायच्या नाहीत. त्यामुळे शांतच असायचो. पण मुलं छान होती.
एके दिवशी त्यांची भक्ती संगीताबद्दल जोरदार चर्चा चाललेली. कुणाला कुमार गंधर्व उजवे वाटतं होते. कुणाला भीमसेन जोशी तर कुणाला वसंतराव देशपांडें ची गाणी जास्त इंटेंस वाटतं होती. चर्चेचे सूर वाढत गेले. आता सुई माझ्यावर थांबली होती.
खरं सांगू का, तोवर या पैकी कुणालाच मी ऐकले न्हवते. आणि ऐकलं असेल तरी हे त्यांचच गाणं आहे हे ओळखण्या इतकी अक्कल न्हवती.
ग्रामीण भागातून आलेल्या माझ्या सारख्या ला कुठून आली आहे संगीताची जाण वैगरे...
पण त्या क्षणी मला एक गाणं आठवलं...
मी बोलून गेलो, प्रल्हाद शिंदे यांचं... चंद्रभागेच्या तीरी...
त्या क्षणापर्यंत मला माझ्या आयुष्यातील या गाण्याचं महत्त्वच माहीत न्हवत!
लहानपणी साक्री च्या चाळीत राहायचो. छोटंस गावं. चाळ गावाच्या अगदीं मध्यवर्ती भागात. चाळीच्या समोर उजवीकडे एक परीट (इस्त्री वाला) होता.
मी डोळे चोळत अगदीं जिवावर आल्यासारखं सकाळी उठायचो... ट्युशन साठी.
मग जिना उतरून खाली सायकल काढायची. तिच्याच्यावरची धूळ झटकायची.
साखळी, कुलूप, दफ्तर... हे सोपस्कर करत असताना पाठीमागे न कळत त्या गाण्याचे स्वर ऐकु येत. ते गाणं त्या इस्त्री वाल्याने लावलेले असायचे.
कोळशाची इस्त्री.
पहाटे पासूनच तो कोळसा पेटवायला घेत असावा.
तो धूर आणि ते संगीत. त्यातही गाणं हेच.
रेडिओ ऐकायचा की टेप रेकॉर्डर वर माहिती नाहीं.
पण हे गाणं लूप वर चालू असायचं.
तेंव्हा प्रसन्न वैगरे माहिती न्हवत. पण ज्याम फ्रेश वाटायचं.
पुढे थोडफार कळायला लागलं. वरील सर्वच दिग्गजांच संगीत ऐकलं. मत्रमुग्ध ही झालो. अजूनही होतो.
पण प्रल्हाद शिंदेचा तो आवाज.
तो दूरवरचा विठुराया.
ते जय हरी म्हणणारे शब्द...
आहाह...
आजही तितक्याच इंटेंसिटी ने काळजात घुसतात.
अध्यात्मा विषयी नंतर बोलता येईल पण हेचं माझं भक्ती संगीत हे मात्र मी निश्चित सांगू शकतो!
( आत्ता, जरा निवांत असाल तर कोरोणाची काळजी सोडून कोपऱ्यातल्या खिडकीत जाऊन उभे रहा. आणि कानात इअर फोन लावून हे गाणं एकदा तरी नक्की ऐकाच.)
मला आठवतं, पुण्यात शिकत असतांना चितळे, रानडे, कुलकर्णी, बापट या मित्रांच्या गप्पात सहसा बोलायचा चान्स मिळायचाच नाहीं. कारण त्यांच्या पुण्यातील बऱ्याच गोष्टी रीलेटच व्हायच्या नाहीत. त्यामुळे शांतच असायचो. पण मुलं छान होती.
एके दिवशी त्यांची भक्ती संगीताबद्दल जोरदार चर्चा चाललेली. कुणाला कुमार गंधर्व उजवे वाटतं होते. कुणाला भीमसेन जोशी तर कुणाला वसंतराव देशपांडें ची गाणी जास्त इंटेंस वाटतं होती. चर्चेचे सूर वाढत गेले. आता सुई माझ्यावर थांबली होती.
खरं सांगू का, तोवर या पैकी कुणालाच मी ऐकले न्हवते. आणि ऐकलं असेल तरी हे त्यांचच गाणं आहे हे ओळखण्या इतकी अक्कल न्हवती.
ग्रामीण भागातून आलेल्या माझ्या सारख्या ला कुठून आली आहे संगीताची जाण वैगरे...
पण त्या क्षणी मला एक गाणं आठवलं...
मी बोलून गेलो, प्रल्हाद शिंदे यांचं... चंद्रभागेच्या तीरी...
त्या क्षणापर्यंत मला माझ्या आयुष्यातील या गाण्याचं महत्त्वच माहीत न्हवत!
लहानपणी साक्री च्या चाळीत राहायचो. छोटंस गावं. चाळ गावाच्या अगदीं मध्यवर्ती भागात. चाळीच्या समोर उजवीकडे एक परीट (इस्त्री वाला) होता.
मी डोळे चोळत अगदीं जिवावर आल्यासारखं सकाळी उठायचो... ट्युशन साठी.
मग जिना उतरून खाली सायकल काढायची. तिच्याच्यावरची धूळ झटकायची.
साखळी, कुलूप, दफ्तर... हे सोपस्कर करत असताना पाठीमागे न कळत त्या गाण्याचे स्वर ऐकु येत. ते गाणं त्या इस्त्री वाल्याने लावलेले असायचे.
कोळशाची इस्त्री.
पहाटे पासूनच तो कोळसा पेटवायला घेत असावा.
तो धूर आणि ते संगीत. त्यातही गाणं हेच.
रेडिओ ऐकायचा की टेप रेकॉर्डर वर माहिती नाहीं.
पण हे गाणं लूप वर चालू असायचं.
तेंव्हा प्रसन्न वैगरे माहिती न्हवत. पण ज्याम फ्रेश वाटायचं.
पुढे थोडफार कळायला लागलं. वरील सर्वच दिग्गजांच संगीत ऐकलं. मत्रमुग्ध ही झालो. अजूनही होतो.
पण प्रल्हाद शिंदेचा तो आवाज.
तो दूरवरचा विठुराया.
ते जय हरी म्हणणारे शब्द...
आहाह...
आजही तितक्याच इंटेंसिटी ने काळजात घुसतात.
अध्यात्मा विषयी नंतर बोलता येईल पण हेचं माझं भक्ती संगीत हे मात्र मी निश्चित सांगू शकतो!
( आत्ता, जरा निवांत असाल तर कोरोणाची काळजी सोडून कोपऱ्यातल्या खिडकीत जाऊन उभे रहा. आणि कानात इअर फोन लावून हे गाणं एकदा तरी नक्की ऐकाच.)
No comments:
Post a Comment