फसलेली रेसिपी आणि 'सुकवेल' (सुख-वेल)
काय केलं नाहीं त्यासाठी...बटाटे टाकले, भाज्या टाकल्या खूप साऱ्या, पुलाव मसाला, खडकफुल, तेजपान, इलायची, दालचनी, तूप काय तेल काय विचारू नका. शिजवले देखिल अगदी प्रमाणात. छान प्लेट ही सजवली. सोबत दही सलाड, पापड, लोणचे होतेच.
अर्धी प्लेट संपली होती. पण आई, बायको आणि मुलीच्या चेहऱ्या कडे बघून खरं काय ते कळत न्हवत. ते उगीच माझ्याकडे न बघता टी व्ही वर, ' आई कुठे काय करते ' चा रिपीट टेलिकास्ट बघण्यात गुंग होते. निदान तसे भासवत तरी होते.
मग मी पहिला घास खाल्ला, नंतर दुसरा, तिसऱ्याला रियालिटी कळली!
स्वतःला धक्के देऊन समजावलं...
हां हां हां...तुझ्या व्हेज पुलाव ला चव नाहीं...
अजिबात नाही!
शेवटीं अतर्मुख होऊन कारण शोधण्याचा प्रयत्न केला तेंव्हा लक्षात आलं... कारण होत तांदूळ!
हो. बासमती नावाचा उच्चभृ तांदूळ मी वापरला होता पुलावसाठी.
तुम्हीं म्हणाल, सर्वच पुलाव मध्ये तोच तरं तांदूळ असतो!
पण ज्यांना हा प्रश्न पडला असेल आणि जे साक्री तालुक्यातील नसतील त्यांना जरा फ्लॅश बॅक स्टोरी सांगावी लागेल.
आमच्याकडे म्हणजे साक्री तालुक्यात जवळपास दररोज संध्याकाळी खिचडी खाण्याची प्रथा आहे. आणि ही खिचडी असते त्या तांदुळाचा दर्जा विचारू नका!
अहाहा...
माझा अनुभव विचाराल तरं, मी (मुंबईत) जर संध्याकाळी घरी आलो आणि गाडी पार्क करतानाच खाली तो ओळखीचा सुगंध दरवळला की समजायचं...
हा नक्कीच आपल्या घरातील, आपल्या खिचडीचा आहे!
म्हणजे १२ स्वयंपाक घरांमधून मधून देखील आपल्या किचन चा गंध ओळखता येत असेल तर समजून घ्या...
हवं तर श्री. चटोरे पाटील म्हणा...!
आता ज्या (चटोरे) कुटुंबाला खिचडी इतकी स्वादिष्ट खाण्याची सवय असेल त्यांच्या पुलाव कडून किती अपेक्षा असतील हे तुमच्या लक्षात येईल!
आजवर खूप तांदूळ खाऊन पाहिले.
कोलम चे विविध प्रकार असतील,
बासमती,
नाशिक चा इंद्रायणी,
घोटी चा तांदूळ,
विदेशातील चिकट राईस,
गोवा - कोकणातील फिश करी सोबतचा निरस राईस, गंगासागर, चिमणसाळ, नागपूर बावीस,
जळगांव पास, कुमुद, सरबती, आंबेमोहोर,
छडवेल च्या पाटस्थळ मधला भवाडे...
पण एकालाही ' सुकवेल ' ची सर नाहीं!
दिसायला तो बासमती सारखा हँडसम नाहीं,
कुमुद सारखा नाजूक ही नाहीं,
कोलम सारखे त्याचे सतराशे साठ प्रकार नाहींत,
आणि इंद्रायणी सारखे देखणे रूपही नाहीं.
पण चव... एक नंबर!
वास... ह्म्म्म...
(खासकरून गचकणाऱ्या खिचडीचा)
जणू, प्रेयसीच्या केसातील पारिजातच्या गजऱ्याचा...!
मदहोश करणारा. आतुरता वाढवणारा...
' सुकवेल ' तसा जरा महाग. पण त्या समोर तुम्हीं आपल्या पैश्यांचा गर्व करून उपयोगाचं नाहीं. कारण पैसा असला तरी तो इतका सहाजा सहजी उपलब्ध होत नाहीं. त्यासाठी कष्ट घेण्याची आणि संयमाची तयारी असावी लागते.
कारण तो मिळतो पार तिकडे कोकणात. ( हे कोकण वेगळे... साक्री तालुक्याच्या पिंपळनेर वरच्या पट्ट्याला जो गुजरात ला लागून आहे, त्याला कोकण्या असं म्हणतात.)
पुन्हा त्यासाठी अडव्हान्स बुकिंग करावी लागते.
तुमची संदेश किंवा भूपेश प्रमाणे तालुक्यांतीलच सासुरवाडी असेल तर तुम्हीं नशीबवान! सासऱ्यांकडून बिनदिक्कत तुम्हाला हा ' वानोळा ' मिळेलच!
पण नसेल सासुरवाडी तरं स्वतःलाच त्यासाठी स्ट्रगल करावी लागेल. कुणाच्या तरी मदतीने आधी बुकिंग मग डिलीव्हरी. एखाद वर्षी पीक मुबलक आलं तर इझी नाहीतर रावण्या...(विनवण्या)
मागे मुंबईत, ' सरस ' नावाचं महिला बचत गटवाल्यांच प्रदर्शन भरले होते बांद्र्यात. अनेक स्टॉल्स होते. तासभर फिरलो. पण त्यातील पस्तीस मिनिटे मी एकाच स्टॉल वर उभा होतो.
त्या स्टॉल वर बोर्ड होता, ' सूकवेल '
एखाद्या सासुरवाशीनीला, अचानक दादरच्या गर्दीत माहेरच्या घरा शेजारील प्रेमळ काकू भेटल्या तरं कसं वाटेल... अगदीं तसचं मला त्या स्टॉल वरच्या मावशींना भेटून झालेलं...
काय केलं नाहीं त्यासाठी...बटाटे टाकले, भाज्या टाकल्या खूप साऱ्या, पुलाव मसाला, खडकफुल, तेजपान, इलायची, दालचनी, तूप काय तेल काय विचारू नका. शिजवले देखिल अगदी प्रमाणात. छान प्लेट ही सजवली. सोबत दही सलाड, पापड, लोणचे होतेच.
अर्धी प्लेट संपली होती. पण आई, बायको आणि मुलीच्या चेहऱ्या कडे बघून खरं काय ते कळत न्हवत. ते उगीच माझ्याकडे न बघता टी व्ही वर, ' आई कुठे काय करते ' चा रिपीट टेलिकास्ट बघण्यात गुंग होते. निदान तसे भासवत तरी होते.
मग मी पहिला घास खाल्ला, नंतर दुसरा, तिसऱ्याला रियालिटी कळली!
स्वतःला धक्के देऊन समजावलं...
हां हां हां...तुझ्या व्हेज पुलाव ला चव नाहीं...
अजिबात नाही!
शेवटीं अतर्मुख होऊन कारण शोधण्याचा प्रयत्न केला तेंव्हा लक्षात आलं... कारण होत तांदूळ!
हो. बासमती नावाचा उच्चभृ तांदूळ मी वापरला होता पुलावसाठी.
तुम्हीं म्हणाल, सर्वच पुलाव मध्ये तोच तरं तांदूळ असतो!
पण ज्यांना हा प्रश्न पडला असेल आणि जे साक्री तालुक्यातील नसतील त्यांना जरा फ्लॅश बॅक स्टोरी सांगावी लागेल.
आमच्याकडे म्हणजे साक्री तालुक्यात जवळपास दररोज संध्याकाळी खिचडी खाण्याची प्रथा आहे. आणि ही खिचडी असते त्या तांदुळाचा दर्जा विचारू नका!
अहाहा...
माझा अनुभव विचाराल तरं, मी (मुंबईत) जर संध्याकाळी घरी आलो आणि गाडी पार्क करतानाच खाली तो ओळखीचा सुगंध दरवळला की समजायचं...
हा नक्कीच आपल्या घरातील, आपल्या खिचडीचा आहे!
म्हणजे १२ स्वयंपाक घरांमधून मधून देखील आपल्या किचन चा गंध ओळखता येत असेल तर समजून घ्या...
हवं तर श्री. चटोरे पाटील म्हणा...!
आता ज्या (चटोरे) कुटुंबाला खिचडी इतकी स्वादिष्ट खाण्याची सवय असेल त्यांच्या पुलाव कडून किती अपेक्षा असतील हे तुमच्या लक्षात येईल!
आजवर खूप तांदूळ खाऊन पाहिले.
कोलम चे विविध प्रकार असतील,
बासमती,
नाशिक चा इंद्रायणी,
घोटी चा तांदूळ,
विदेशातील चिकट राईस,
गोवा - कोकणातील फिश करी सोबतचा निरस राईस, गंगासागर, चिमणसाळ, नागपूर बावीस,
जळगांव पास, कुमुद, सरबती, आंबेमोहोर,
छडवेल च्या पाटस्थळ मधला भवाडे...
पण एकालाही ' सुकवेल ' ची सर नाहीं!
दिसायला तो बासमती सारखा हँडसम नाहीं,
कुमुद सारखा नाजूक ही नाहीं,
कोलम सारखे त्याचे सतराशे साठ प्रकार नाहींत,
आणि इंद्रायणी सारखे देखणे रूपही नाहीं.
पण चव... एक नंबर!
वास... ह्म्म्म...
(खासकरून गचकणाऱ्या खिचडीचा)
जणू, प्रेयसीच्या केसातील पारिजातच्या गजऱ्याचा...!
मदहोश करणारा. आतुरता वाढवणारा...
' सुकवेल ' तसा जरा महाग. पण त्या समोर तुम्हीं आपल्या पैश्यांचा गर्व करून उपयोगाचं नाहीं. कारण पैसा असला तरी तो इतका सहाजा सहजी उपलब्ध होत नाहीं. त्यासाठी कष्ट घेण्याची आणि संयमाची तयारी असावी लागते.
कारण तो मिळतो पार तिकडे कोकणात. ( हे कोकण वेगळे... साक्री तालुक्याच्या पिंपळनेर वरच्या पट्ट्याला जो गुजरात ला लागून आहे, त्याला कोकण्या असं म्हणतात.)
पुन्हा त्यासाठी अडव्हान्स बुकिंग करावी लागते.
तुमची संदेश किंवा भूपेश प्रमाणे तालुक्यांतीलच सासुरवाडी असेल तर तुम्हीं नशीबवान! सासऱ्यांकडून बिनदिक्कत तुम्हाला हा ' वानोळा ' मिळेलच!
पण नसेल सासुरवाडी तरं स्वतःलाच त्यासाठी स्ट्रगल करावी लागेल. कुणाच्या तरी मदतीने आधी बुकिंग मग डिलीव्हरी. एखाद वर्षी पीक मुबलक आलं तर इझी नाहीतर रावण्या...(विनवण्या)
मागे मुंबईत, ' सरस ' नावाचं महिला बचत गटवाल्यांच प्रदर्शन भरले होते बांद्र्यात. अनेक स्टॉल्स होते. तासभर फिरलो. पण त्यातील पस्तीस मिनिटे मी एकाच स्टॉल वर उभा होतो.
त्या स्टॉल वर बोर्ड होता, ' सूकवेल '
एखाद्या सासुरवाशीनीला, अचानक दादरच्या गर्दीत माहेरच्या घरा शेजारील प्रेमळ काकू भेटल्या तरं कसं वाटेल... अगदीं तसचं मला त्या स्टॉल वरच्या मावशींना भेटून झालेलं...
No comments:
Post a Comment