काहीही असंबद्ध

काहीही असंबद्ध

दिवेलागणीला मन आतुर होत...
नकळत दुरवर कुठेतरी पोहचत
अस्पष्ट अधुंक काहीबाही आठवत राहतं.
उगीच आवंढा गिळला जातो.
कुणाची तरी आठवण येत राहते.
धुकं धुकं...
कुठले तरी दिवस
दूरवरची एखादी जागा...
अनोळखी ठिकाणचा प्रसंग...
एखादी व्यक्ती...कसले तरी आवाज
कदाचित गाणं किंवा संगीत
अगदीं काहीही...
आठवल की मग अस्वस्थ वाटतं. हुरहूर लागून राहते.
आपल्याच भावना, पण त्यावर आपला ताबा कुठे असतो.
कधी डोळ्यांच्या कडा ओलावतात तरं कधी खोलवर अडकून राहतं आत काहीतरी...

माळरानांवरचं एखादं झुडूप
जुन्या मंदिराच्या घुमटावर वाढलेलं शेवाळ
पायवाटेवरच वळणं
ओसाड हायवेवरची एखादी छोटी टपरी
रस्त्याच्या बाजूला उभ्या बैलगाडी खालच्या चुलीवर शिजनारी खरपुस भाकर
मध्येच शांततेचा भंग करत ट्रिंग ट्रिंग करत जाणारी सायकल
दूरवरच्या त्या एकट्या बंगल्या समोर भुरभुर पडणारा पाऊस
परतीच्या वाटेवर असणाऱ्या गुरांच्या गळ्यात बांधलेल्या घुंगरांचा नाद

खरंतर या सर्वांचं संबंध आहे तरी काय एकमेकांशी? काहीही असंबद्ध.
पण मग या हुरहुरनाऱ्या कातरवेळी,
डोक्यातील विचारांचं ही असच नाहीं का, काहीसं!


(#कातरवेळचा कोलाहल की कल्ला... काहीसं काहीतरी!)