प्रवासात भेटलेली ती...

बाहेर जितका जास्त पाऊस पडतो आहे,
तितकाच आत ही...
गेल्या काही महिन्यांपासून खूप गर्मी झालेली,
वातावरणात आणि मनात देखील...

त्यामुळे काल जेंव्हा पाऊस पडायला लागला,
त्याला प्रवासाचे वेध लागले. या शहराच्या गर्दीतून कधी एकदा बाहेर पडून पाऊस अनुभवतो असं झालं.

मुद्दामहून, बस पकडली जेणेकरून, 'ओल्या अनुभवांना' कार ची बंदिस्त चौकट नको.
बस च्या खिडकीतून जशी हवा खेळायला लागली तसे मन ही प्रफुल्लित झाले.

मग एक एक करत मन विचारात गुंतून गेले.
सुरुवात आठवणींनी झाली...
जुन्या पावसाच्या,
भिजण्याच्या,
अंधारल्या वाटेवरच्या
तर कधी,
कसोटीच्या क्षणांच्या.

पण अचानक मन वर्तमानात आले
कारण, बाजूच्या सिट वर ' ती ' येवून बसली.
खरंतर, डिस्टर्ब होण्या सारखं न्हवत तिचं येणं.
रिकामी जागा बघून अलगद स्थिरावली होती ती.

एका क्षणात डोळेही लागले बहुतेक तिचे.
तिच्या कडे बघून त्याला तिचा हेवा वाटला
प्रवासात क्षणात झोप लागते, त्यांना तो नशीबवान समजतो
कारण ठरवूनही त्याला तसे जमत नाहीं.
तिकीट काढतांना मात्र तीला उठावच लागलं...

त्याला वाईट वाटलं, कारण खरंच निवांत झोपली होती ती.
पण तिकिटाच्या निमित्ताने त्याचं संभाषण सुरू झाल
बहुदा, सुरुवात त्यांनीच केलेली.

तसा, तो कमी बोलणारा. मोजक्याच लोकांत मिसळणारा
पण जेंव्हा जेंव्हा प्रवासाला निघतो तेंव्हा आपला स्वभाव बदलू पाहतो.

माहिती नसलेल्या वाटा, अनोळखी लोकं...
नेहमीच नवीन अनुभव घेऊन येतात हा त्याचा अनुभव!
त्यामुळे, अनोळखी अनुभवासाठी तो नेहमीच उत्सुक असतो.

तिच्याकडे बघून त्याला आपल्या सुरवातीच्या जॉब च्या दिवसांची आठवण येत होती.
उत्साह, फ्रेशनेस, आपण करत असलेल्या कामाबद्दल कुतूहल, रूटीन, दगदग...
आणि मग आजच्या सारखं विक एंड ला प्रवास...
तोही आपल्या आवडत्या घरी.
आई-बाबा, भाऊ, आपली खोली, त्यातील आपला कोपरा, ती खिडकी...
आईच्या हातचं जेवण, बाबांनी केलेली विचारपूस, मग संध्याकाळी कुठेतरी मित्रांकडे भटकणं असेल किंवा घरी नुसतंच पडून राहणं... सर्वच ज्याम भारी!

खरंतर, यातील काहीच ती बोलली नाही, पण तिच्या डोळ्यातील या कल्पना तो वाचू शकत होता.
माणूस जेंव्हा आपल्या आवडीच्या गोष्टींविषयी बोलू लागतो तेंव्हा त्याचे डोळे एका वेगळ्या पद्धतीने चमकतात.
ती चमक बहुदा त्या नी बघितली असावी.

जॉब, फिल्म्स, क्रिकेट आणि ' ती ' ची अक्टिंग ची आवड
सर्वच मनमोकळे पणानी बोलत होती ती.
तो नुसताच ऐकत होता. अधूनमधून प्रश्णाद्वारे तिला पुन्हा बोलत करत होता. त्यातून अनोळखी पात्राच्या ओठातील अनुभव त्याच्या गाठी येत होते जे त्याला हवे होते.

बाहेर रिमझिम पाऊस, सर्वत्र हिरवळ पसरलेली.
बस आता एका ढाब्यावर थांबलेली. वाफाळलेल्या चहा सोबत दोघांच्याही गप्पा रंगात आलेल्या.
ढाब्यावरच्या गर्दीकडे बघून तिचं वाक्य, जे त्याला ज्याम आवडल...
"एवढ्या पावसात देखील इतकी सर्व लोकं प्रवासाला निघालीत, आणि आपण उगीच घरी बसून पावसाचं टेन्शन घेत असतो."
कित्ती, खरं होत ती च हे म्हणणं...!

ढाब्या नंतर मात्र ती अबोल झाली. कधी कानात हेड फोन तरं कधी मोबाईल वर मेसेज...
ती चा, ' मी टाईम ' सुरू झाला असावा बहुतेक,
म्हणून त्यांनी देखील तिला डिस्टर्ब केलं नाही.
प्रत्येकाची आप आपली स्पेस असते आणि ती त्याला द्यायलाच हवी अश्या मताचा तो होता.

खरंतर, तो स्वतःच्या काही क्रियेटीव्ह कल्पना घेऊन प्रवासाला निघालेला. त्यावर त्याला मोकळ्या वातावरणात विचार करायचा होता. पण त्या ऐवजी नकळत तो तिच्याच विचारात पडला.
कोण कुठली ती, कुणाशी बोलत असेल.
तिच्या त्याला तर नाही ना ती मेसेज करत असेल.
ती चा तो कसा असेल?
की तो नसून दुसरच कुणी असेल... कदाचित मैत्रीण, भाऊ किंवा कलिग...

त्याचा या सर्वांशी खरंतर अजिबात संबंध न्हवता.
दोन तासांपूर्वी त्यांच्यात संभाषण सुरू झालं होत
आणि पुढच्या दोन तासात ते दोघेही आप आपल्या मार्गाला निघून जाणार होते... तरीही...
कसं असतं नाहीं माणसाच, जो वर त्याला एखादी गोष्ट ठाउक नसते तोवर त्याचे अप्रूप त्याला नसते.
पण एकदा जर ओळख झाली तर त्याला कुतूहल निर्माण होत.

तिच्या विषयी कुतूहल असं न्हवत
पण दोघांत छान गप्पा झाल्या होत्या
एरवी अनोळखी लोकांसोबत गप्पा नेहमीच होतात
पण मैत्री होईल असा कनेक्ट नेहमीच निर्माण होईल असं नसत...!

आयुष्य किती सुंदर असतं नाही.
आपण सर्वच या जगात टेंप्ररी असतो. तरीही आपण नाते बनवतो, ते निभवतो. आपल्या माणसंच जग निर्माण करतो. कधी त्यात हेवेदावे असतात तर कधी प्रेम.
कधी नाती असतात तर कधी निखळ मैत्री.

त्या अनोळखी मैत्रिणीला तिच्या जगात खुश राहण्याच्या शुभेच्छा देत तूर्तास तरी त्यांनी ती चा विचार सोडून नवीन प्रवासाकडे आपले लक्ष केंद्रित केले होते...
यावेळी, एक क्युट आज्जी त्याच्या बाजूच्या सिट वर होत्या. त्या ही तिच्या सारख्याच खूप बोलक्या होत्या.

आत्ता, आज्जींचा डोळा लागला म्हणून, त्यांनी मागच्या प्रवासातील ' ती ' च्या आठवणी शब्दबध्द करण्याचा प्रयत्न केला एवढंच...!