छोटी सी बात

छोटी सी बात-

न जाने क्यों, होता हैं ये जिंदगी के साथ,
अचानक ये मन किसी के जाने के बाद,
करे फ़िर उसकी याद, छोटी छोटी सी बात...

सत्तर च्या दशकातील दक्षिण मुंबई. सुंदर. शांत. उपनगरातून अनेक तरुण तरुणी मरीन लाईन्स च्या परिसरातील ऑफिसात कामाला येतात.
त्यातलाच एक... मध्यम वर्गीय, अरुण.
रोज सिटी बस नी ये जा करतो.
एके दिवशी त्याला बस स्टॉप वर एक सुंदर तरुणी दिसते. तिला बघताच तो तिच्या प्रेमात पडतो. तिचं नावं प्रभा.

आता प्रभा ला बघता यावे म्हणून अरुण रोजचं तिचा पाठलाग करू लागतो.
घराकडच्या रस्त्यावर, बस स्टॉप वर ते थेट तिच्या ऑफिस पर्यंत. पण तिच्याशी बोलण्याची अरुण ची कधीच हिंमत होत नाहीं. याचं कारण म्हणजे अरुण चा लो कॉन्फिडन्स!

एव्हाना प्रभा ला देखील कळले असते की अरुण तिच्या पाठी आहे. किंबहुना तिला तो आवडायला ही लागतो. पण बोलण्याची सूरवात करणार कोण...!

वेळ जात राहतो पण कुणीच बोलतं नाहीं. अरुण ला शेवटी खंडाळ्याच्या एका रिटायर्ड आर्मी ऑफिसर विषयी कळते. तो त्यांच्याकडे जातो. कर्नल ज्युलियस नागेंद्रणाथ सिंघ अत्यंत मजेदार व्यक्तिमत्त्व असतात.
पण तितकेच शिस्तशीर. ते अरुण ला ट्रेन करतात.

या ट्रेनिंग नंतर खरच अरुण चा कॉन्फिडन्स वाढतो का?
तो प्रभा ला प्रपोज करतो का?
प्रभा खरोखर अरुण शी इंप्रेस होते का?

या सर्वांचे उत्तर हवे असेल तर हा सिनेमा नक्की पहा. हलका फुलका... निरागस, तरुण आणि आपल्या प्रत्येकातील अरुण आणि प्रभा साठी.

Nostalgia-
आजही साऊथ मुंबईत गेलो की मी अरुण प्रभा चे ऑफिस शोधत असतो. लोणावळा खंडाळा ला गेलो तर नजर हळूच कर्नल नागेंद्रणाथ सिंघ याच्या बंगल्याची वाट हीच तरं नाहीं ना हा प्रश्न विचारत असते... इतका या सिनेमाचा इम्पॅक्त आहे!

(लहानपणी अमोल पालेकर, फारूख शेख, विद्या सिन्हा, दीप्ती नवल, राकेश रोशन, विनोद मेहरा, देवेन वर्मा यांचे सिनेमे टी वी वर लागले की मुड जायचा. हे कसले हिरो... फायटिंग करत नाही, स्टाईल करत नाही म्हणून बोअरिंग वाटायचे. पण जसं जसं कळायला लागल, या सर्वांच्या प्रेमात पडत गेलो. त्यात बासू चॅटर्जी, ऋषिकेश मुखर्जी, सई परांजपे हे दिग्दर्शक किती ताकतीचे आहेत याची जाणीव होत गेली. काल्पनिक अँग्री यंग मॅन किंवा समाज उलथवून टाकणारे खोटे समाजभान न दाखवता त्यांनी आपल्या जगण्यातील, आजूबाजूच्या समाजातील गोष्टींत नाट्य शोधले आणि त्याला रुपेरी पड्याचे वलय देखील प्राप्त करून दिले.

माझ्या मध्यमवर्गीय जगण्यात कुणा सेक्रेड गेम्स चा गणेश गायतोंडे बघण्यात नाहीं...
गंग्ज ऑफ वासेपूर चा सरदार खान माझ्या संस्कारात बसत नाही...
सलमान चा दबंग मला जवळच्याच काय, दूरवरच्या  पोलीस स्टेशनला ही कधी भेटलेला नाही...
एक मुलगी सोडून दोन पटवणारा, कुछ कुछ होता है चा राहुल मला इंप्रेस करतो, त्याच्या सारखं बनावस वाटतं पण थियेटर बाहेर पडताच मला रियालिटी लक्षात येते आणि राहुल, वेगळ्या सोसायटीतील दूरवरचा वाटायला लागतो.
आणि प्रीती ला बळजबरी करणारा कबीर सिंगचं काय तरं, त्याचा मित्र होणे देखील माझ्या मनाला पटणार नाही...

मला कनेक्ट होतो तो, बासू चटर्जी यांचा नायक... अरुण. अगदीं माझ्या सारखा,
माझ्या मित्रांसारखा...

बासुदा, तुम्हीं खूप दिलंय... भावपूर्ण श्रद्धांजली.